beats by dre cheap

Obnavljanje partije

Iako je KPJ u 1931. godini pod udarcima režima diktature bila kao i 1921. godine organizaciono razbijena, situacija poslije deset godina u mnogo čemu se izmijenila.

Dok je 1921. godina bila karakteristična po stišavanju revolucionarne plime i privremenoj stabilizaciji pa i ekspanziji kapitalizma, u 1931. godini velika ekonomska kriza potresala je kapitalistički svijet i produbljivala društveno-političke konflikte. Kriza je izazvala teške poremećaje i u jugoslavenskoj privredi — naglo opadanje industrijske proizvodnje, propadanje zanata i pauperizaciju radnog seljaštva. Širila se bijeda i nezaposlenost, a s njima i razočarenje u režim diktature i spremnost širokih radnih masa da se bore za promjenu društveno-političkog sistema, što se manifestiralo u studentskim demonstracijama, u radničkim štrajkovima i seljačkim nemirima.

Duboke promjene nastale su i u redovima jugoslavenskih komunista. Za razliku od 1921. godine, komunisti su otporom diktaturi pokazali heroizam i spremnost na žrtve u klasnoj borbi. Oni su bezrezervnom osudom režima diktature od prvog dana i svojim nesebičnim angažiranjem u otporu osigurali svojoj Partiji takav politički kapital koji će joj utirati put ka radnim i nacionalno porobljenim masama. Oni su iza sebe imali višegodišnje iskustvo ilegalne borbe. Krvavo plaćene pouke iz 1929. godine pokazale su im da za odlučne revolucionarne obračune nisu dovoljni spremnost d heroizam malobrojne ilegalne avangarde, da je osnovni uslov za to spremnost radničke klase i radnih masa da prihvate borbeni poziv Partije.

Otud se gotovo svuda javljaju inicijative izoliranih organizacija i lokalnih rukovodstava za povezivanje s narodnim masama, za stvaranje uporišta Partije svuda gdje se okupljaju i gdje žive radni ljudi. Taj kurs zapažen u naporima nekih organizacija KPJ još u 1928. godini, postao je u nekoliko slijedećih godina vladajuća praksa u Partiji čiji su se kadrovi oslobađali revolucionarne frazeologije i sektaštva toliko karakterističnih za prethodni period.

Povoljni objektivni uslovi i novi oblici partijske aktivnosti davali su, usprkos nesmanjenom teroru od strane režima, značajne rezultate. Već u 1932. godini obnovljene su neke pokrajinske organizacije i rukovodstva, a u 1934. godini uspostavljen je u cijelosti organizacioni mehanizam KPJ od ćelija do Centralnog komiteta. To nisu mogle spriječiti ni nove velike policijske provale u organizacije i masovna hapšenja komunista u 1933. i 1934. godini. Mjesta uhapšenih brzo su popunjavali novi, mladi komunisti. Bilo je očevidno da je revolucionarna Partija sa svojim političkim shvaćanjima postajala sve bliža širokim radnim slojevima kod kojih je raslo saznanje o neminovnosti radikalnih društveno-političkih preobražaja.

Četvrta zemaljska konferencija KPJ, decembra 1934, sa brojnim pokrajinskim i lokalnim konferencijama koje su joj prethodile, označila je završetak procesa organizacionog obnavljanja Partije.

Od unutrašnjih subjektivnih slabosti najteže posljedice imala je odvojenost rukovodstva od Partije. Centralni komitet KPJ je poslije 1931. godine boravio u inostranstvu i otud je pokušavao uticati na razvitak i aktivnost partijskih organizacija. Brzo se, međutim, pokazalo da se iz inostranstva ne može efikasno rukovoditi Partijom i pokretom u procesu veoma dinamičnog razvitka u zemlji. Osim toga, kod pojedinih rukovodećih ljudi, odvojenih od života i borbe Partije, i zavisnih u svakom pogledu od Kominterne, razvijao se karijerizam i sklonost birokratskim metodama rada i odnosa, što je bio izvor grupaštva i unutrašnjih sukoba.

Titovo doba
http://titovodoba.blogger.ba
09/03/2009 20:32